Kατηγορεί την Ελλάδα ότι κάνει «επιλεκτική ερμηνεία του Δικαίου της Θάλασσας», αναφερόμενη στην πάγια αντίληψη της Αθήνας για τη δυνατότητα των νησιών να έχουν πλήρη επήρεια στον υπολογισμό οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.